teorija

Ivana Sajko je rođena u Zagrebu, 1975. Diplomirala je dramaturgiju na Akademiji dramske umetnosti, gde danas predaje, i magistrirala književnost na Filozofskom fakultetu u Zagrebu. Takođe je rediteljka, teoretičarka pozorišta i dramska književnica. Za roman Rio bar dobila je Vjesnikovu nagradu za najbolje prozno delo. Njene drame se izvode širom sveta. Sajko je jedna od urednica časopisa Frakcija i književnog časopisa Tema, kao i suosnivačica teatarske grupe BAD. co.

Strategije i taktike u avangardnoj, neoavangardnoj i postavangadnoj pedagogiji u izvođačkim umetnostima...Bauhaus, Rusi, Peter Bűrger, John Cage, Merce Cunningham, Robert Rauschenberg, Jasper Johns, Allan Kaprow, Isidora Duncan, Rudlof von Laban, Sergei Eisenstein, Joseph Beuys, Antonin Artaud...

Odnos žena prema tehnologiji je, u istoriji civilizacije Zapada, poprimao različite oblike i u velikoj meri učestvovao u formiranju ženskih društvenih rodnih uloga. Jedna od prvih autorki koja iscrpno obrađuje ovu temu je Simon de Bovoar, koja u "Drugom polu" razvija tezu kako tehnologija smanjuje fizičko iscrpljivanje žena: govoreći o tzv. ženskoj slabosti, ona predviđa da tehnika može da "poništi muskularnu razliku koja deli muškarca od žene"

Verovatno najizraženija karakteristika teorijskih razmatranja pozorišta tokom poslednjih dvadeset godina je plodno ukrštanje ove oblasti proučavanja sa društvenim naukama. Tradicionalno, pozorišni teoretičari su tražili inspiraciju, pojmove i analitičke strategije u delima teoretičara književnosti ili filozofa, dok se danas pre oslanjaju na radove analitičara kulture... Promene koje su nastale kao rezultat ovog ukrštanja su ogromne; i same te oblasti su time zaista značajno rekonfigurisane.

STVARALAČKA STRANA HUMANISTIKE još uvek nije naišla na prihvatanje u zvaničnoj klasifikaciji i metodologiji naučnih disciplina. Da li je humanistika oblast koja se bavi isključivo izučavanjem, ili bi u njoj trebalo da bude i aktivnog, konstruktivnog dopunjavanja? Znamo da tehnologija služi kao praktično proširivanje ("primenjivanje") prirodnih nauka, kao što je politika proširivanje društvenih nauka.

Tema „video u teatru“ spada u legitimne i važne teme savremenih izvođačkih umetnosti, ako ih – svesni realnosti koja nas okružuje – posmatramo kao umetnost u doba kulture, koja je nezamisliva bez masmedija i digitalnih tehnologija. Ipak, o temi „upotreba videa na lokalnoj tetarskoj sceni“ se teško može napisati ma kakva analiza, a da nije oštra kritika. Za takvu analizu nedostaje sam predmet.

Jedna od velikih i dramatičnih konfrontacija unutar umetnosti XX veka bila je borba između anti-teorijskog i pro-teorijskog pristupa modernoj umetnosti i kulturi. Anti-teorijski modernizam bio je temelj modernističkog građanskog mainstreama. Pro-teorijski pristup unutar modernizma je bio povezan sa interdisciplinarnim taktikama avangardnih i neoavangardnih pojava koje su nastajale kao kritičko pružanje otpora visokomodernističkom mainstreamu.

Ransijerova knjiga Učitelj neznalica napisana je 1987. godine, kao osoben pokušaj obnove, rasprave i daljeg razvijanja pedagoškog metoda Žozefa Žakotoa – francuskog intelektualca koji je praktikovao tzv. "univerzalno podučavanje". Ovde možete naći prvo poglavlje knjige prevedeno na srpski jezik.

Skopofilični nagon (zadovoljstvo gledanja druge osobe kao erotskog objekta), i, u protivrečnosti s njim, ego libido (obrazovanje procesa identifikacije) deluju kao mehanizmi na koje cilja tradicionalni narativni film. Slika žene kao (pasivnog) sirovog materijala za (aktivni) pogled muškarca odvodi argument u strukturu reprezentacije, dodajući mu još jedan sloj koji zahteva ideologija patrijarhalnog poretka onako kako je razrađena u svojoj omiljenoj kinematografskoj formi – iluzionističkom narativnom filmu.