Tražeći pokret u žudnji, libertinskoj koncepciji slobode i neoliberalnom kapitalizmu – idejama koje Mocartovog Don Đovanija čine i dalje očaravajućim – ova predstava zapravo postaje koreografija. Koreografija glasova i tela, vidljivog i čujnog, narativnog i apstraktnijeg fizičkog izraza; koreografija pokreta, gestova i manira pevajućeg tela, koji idu od onih malih, skoro neprimetnih, intimnih i unutrašnjih pa do širokih, dalekih i spoljašnjih...
